İÇİNDEKİLER

Yolcunun Heybesi

Yonttum....

Seyir Defteri

Hakan Albayrak

H.C

İzler

Nevzat ONMUŞ

Ahmet USTA

Yansımalar

Vedat Aydın

İdris Özyol

YONTTUM... TAPTIM... KIRDIM..!

Gören izlenir, bilen sorumludur ve veren el alıcı olacaktır.

İnsan nedir ki; beride şefkat, karşıda zulüm, her iki taraf’a da aynı istekle vuran bir sarkaç. Tamah ettiği bir çok şeyi ıstırap metahı haline getiren o değil mi? Kendisi için şatolar yükseltirken başkalarına zindanı layık gören yine o. Fethederken bile yoketmeyi başaran bir başka canlı var mı acaba?

Çeliğe su verir usta, fanatikler kılıç çalar birbirlerine. Bilgeler yol gösterir ve kavga başlar. Mimarların işi mamur hale getirmektir beyinleri. Çarpışmanın kaç şiddetinde olacağını hesaplar matematikçi. Uygun an yakalanmıştır, çizmelerini giyer zaman. Olgunlaşır yapıcı ruh, sabırdan çileden ve umuttan bir medeniyet şekillenir.

Çekiç sesleri gelir atelyelerden, ateşte dans eder fikir. Ellerin nasırından özlenen bir “yontu” belirir. Umuda sarılır yürekler ışık olur. “YONTTUM” der usta.

“Gittim, gördüm, yendim.” Bir keşif bir nara. Bu söz normal bir insanı dahi sezarlaştırabilir. Kılıçla kazanılan her utkuda bir inilti duymayan kim varsa Sezar’dır. Çünkü her fetih gizli bir kaybetmenin öyküsüdür aynı zamanda. Savaşın mantığı bu; cedelleşmenin olduğu yerde zavallılar için yenilgi vardır. Yani, bir avuç kahraman bir sürü muzdaribin omuzunda yükselir. Bu bir ikilem, bir kısır döngü. Bir tarafta güç, diğer tarafta vicdan. Demirle merhametin kıtali bu.

Yontu hayranlıkla seyreder kendini, secde ister tebasından kaba kuvvet. Yorulmuştur yapıcı ruh dermanı kesilmiştir zamanın, deveran durur. Şaşkın bir duruşmanın sonunda “TAPTIM” der insan.

Hakikat herkese yar olmaz çünkü farkedilmesi zor. Kendini afişe etmekten hoşlanan, her yatağa râm olabilecek fahişe, yalandır. Kılıç kan ister, yontu gözyaşı. Piramit bir taşın altında kaç zavallının can verdiği ile ilgilenmez. Her kölenin içinde bir isyanın dolaştığını bilmez firavun. İhtişama çevirir yüzünü ve sadece gücün semirmesine bakar o.

Desinlerle karın doymaz. Yanyana görülmez kırbaçla sevgi. Homurtular başlar, itiraz sesleri yükselir. İçinden çıkarır isyanı bir köle, başa geçer, kol kanat olur diğerleri. Yere geçirilir ne varsa, paramparça olur yontu. Taptaze bir arzu, tanık olunmayan bir zaferi heceler. “Kırdım” der devrimci.

Ve doğrulur zaman, çizmelerine doğru yola koyulur.